Het gezicht van de Bigouden is gebeeldhouwd door de aanvallen van de zee, opgezweept door de zeewind, en kijkt naar het westen, elke dag uitkijkend naar de terugkeer van de vissers die vis en langoustines terugbrengen in hun netten.
Dit land, met zijn sterke identiteit, draagt de felle kleuren van de traditie: het gele, rode en zwarte fluweel van een feestkostuum. De Bigouden hoofdtooi, die zelf een regionaal embleem is geworden, valt op door zijn hoogte en de finesse van het borduurwerk.
Het is een land dat zingt en danst op eeuwenoude traditionele muziek en dat reizigers meesleept in zijn cirkel terwijl ze worden meegesleept door de kracht van de biniou.
Het achterland, minder flitsend dan de Atlantische Oceaan, heeft ook zijn deel aan erfgoedklompjes die in het graniet zijn gegraveerd, gekerfd en gebouwd.
Tot slot kan de ziel van de Bigouden worden afgemeten aan de hoeveelheid gezouten boter, het ingrediënt dat in elk recept zit dat beweert Bigouden te zijn.
